|
|
 |
dawniej: Hindenburg Brücke, Most Karłowicki
Opis mostu pochodzący ze strony MostyPolskie.pl
Most Warszawski leży on na prastarym szlaku, prowadzącym do Wrocławia z północnego wschodu od strony Oleśnicy i Sycowa. W 1870 r istniejące wcześniej, drewniane konstrukcje zastąpiono żelazną wspartą na kamiennych filarach. Otrzymał on nazwę most "Psiego Pola". Istniejącą obecnie przeprawę wybudowano w latach 1914-1916 jako most Hindenburga. Most ten miał nieco inną niż poprzednie lokalizację. Budowę nowego mostu wykorzystano jako okazję do wyprostowania trasy biegnącej na Psie Pole dawną ul. Macieja (obecnie Jedności Narodowej). Nowy most przesunięto nieco w górę rzeki, natomiast stary pozostawał jeszcze czynny na okres budowy. Konstrukcja składa się z sześciu przęseł - pięciu żelbetowych łuków (sklepień) o rozpiętości 27,80-33,50 m oraz jednego łukowego przęsła z pomostem belkowo-płytowym o rozpiętości teoretycznej 54,90 m. Rytmiczność - typową dla mostów wieloprzęsłowych - zakłóca tu odmienny kształt i długość ostatniego przęsła. Betonowe filary i przyczółki mostu zostały oblicowane granitem. Na obu przyczółkach najdłuższego przęsła znajdują się tarasy widokowe.
Po wojnie most Warszawski (wcześniej Karłowicki) przeszedł długi remont. Most był wówczas zamknięty i znaczna część Karłowic była odcięta od Śródmieścia. W latach 1987-1988 most przeszedł kolejny generalny remont.
Przedłużeniem mostu Warszawskiego za groblą (ku Śródmieściu) jest inny most, o długości 20,75 m. Do 1945 r zachował nazwę mostu "Psiego Pola", obowiązującą wcześniej dla zasadniczego mostu Warszawskiego.
Istniejący do dziś most został zbudowany w latach 1927-1925 w konstrukcji żelbetowej i szerokości całego mostu Warszawskiego. Istniejący tu wcześniej most został zdemontowany i przeniesiony nad rzekę Oławę, gdzie służy do dnia dzisiejszego jako przeprawa na Niskie Łąki.
Fragment opisu pochodzącego z publikacji ZDiK Wrocław - opis pochodzi z roku 2004
Most ten jest najdłuższą przeprawą we Wrocławiu [229 m]. Wybudowany był w latach 1914-1916 i jest przeprawą nad korytem Starej Odry wraz z kanałami łączącymi się w jeden nurt przed przęsłami. Stanowi bardzo istotne połączenie centrum Wrocławia z trasą wylotową na Warszawę i Łódź. Składa się z sześciu przęseł, pięciu żelazo-betonowych sklepień i jednego przęsła łukowego z pomostem belkowo-płytowym. Po wojnie przeszedł rekordowo długi remont, przy całkowitym zamknięciu, utrudniający życie mieszkańcom. Przeprawa na drugi brzeg wodnym tramwajem zajmowała około 30 minut. W roku 1988 przeprowadzono remont torowiska i nawierzchni. Dzisiaj można powiedzieć, że żywot tego mostu dobiega kresu. W znacznym stopniu przyczyniły się do tego urządzenia obce. W latach siedemdziesiątych wybuch gazu ulatniającego się z rurociągu umiejscowionego pod chodnikiem zniszczył system odwodnienia pachwin, a naprawa nie była możliwa bez praktycznie rozebrania całej nawierzchni i oczyszczenia pachwin [remont kapitalny]. Przyspieszyło to korozję konstrukcji żelazobetonowej. Również "przyklejony" do mostu rurociąg ciepłowniczy spowodował znaczne odchylenia tarcz. Ekspertyza dopuszcza eksploatację mostu maksymalnie do roku 2005 i w tej sytuacji rozpatrywana jest budowa nowego mostu z wykorzystaniem istniejących podpór.
Lata 1915-1920
Most Warszawski wkrótce po jego wybudowaniu - widok z obecnej ulicy Galla Anonima w stronę centrum miasta.
[Źródło: Wrocław na fotografii]
Lata 1916-1925
Most Warszawski jeszcze jako Most Hindenburga. W głębi zabudowania browaru.
[Źródło: Wrocław na fotografii - zdjęcie pochodzi z publikacji "Mosty Wrocławia" Macieja Łagiewskiego, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 2004]
|
