MARIA DĄBROWSKA
Powieściopisarka i publicystka, żyjąca w latach 1889 - 1965. Uczyła się w prywatnych szkołach średnich w Kaliszu i Krakowie a w latach 1907-1914 studiowała nauki przyrodnicze, filozofię i socjologię w Lozannie i Brukseli. Podczas studiów włączyła się w działalność niepodległościową. W trakcie I wojny światowej związała się z ruchem patriotycznym i ludowym - była m.in. redaktorką "Chłopskiej Sprawy" i "Polski Ludowej". Po odzyskaniu niepodległości do 1924 roku pracowała w Ministerstwie Rolnictwa. Działała na rzecz oświaty ludowej i robotniczej. Po II wojnie brała udział w pracach międzynarodowej organizacji pisarzy PEN-Club a także Związku Literatów Polskich oraz Światowej Rady Pokoju.
Do najważniejszych dzieł Marii Dąbrowskiej należą:
- powieść "Noce i dnie" (1932-34), opisująca zmiany społeczne w Polsce na przełomie wieku XIX i XX,
- opowiadania "Ludzie stamtąd" (1926), przedstawiające obraz wiejskiej biedoty.
Wśród innych dzieł pisarki należy wymienić:
- zbiory opowiadań: Dzieci ojczyzny (1918), Uśmiech dzieciństwa (1923), Gwiazda zaranna (1955),
- niedokończoną powieść Przygody człowieka myślącego (1970),
- dramaty historyczne: Geniusz sierocy (1939), Stanisław i Bogumił (1945-1948),
- książki dla dzieci i młodzieży, np. Marcin Kozera (1937),
- szkice z podróży zagranicznych, np. do Szwecji - U północnych sąsiadów (1929),
- prace krytycznoliterackie o pisarzach polskich i zagranicznych - przykładem są Szkice o Conradzie (1959).
W latach 1946-54 Maria Dąbrowska mieszkała i tworzyła na Karłowicach - w domu przy ul. Lindego 10.
Informacje na podstawie:
Popularna Encyklopedia Powszechna, wydana przez Bertelsmann Media, Warszawa 2001
Strona internetowa XI Liceum Ogólnokształcącego w Krakowie, noszącego imię Marii Dąbrowskiej.
|
