PIOTR IGNUT
Piotr Izydor Ignut urodził się 27 kwietnia 1907 r. w Brześciu n/Bugiem. Był synem Antoniego i Marii z domu Uziębło. W czerwcu 1926 r. zdał egzamin maturalny w gimnazjum im. Romualda Traugutta w Brześciu. Wstąpiwszy do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie, ukończył ją 15 sierpnia 1929 roku, uzyskując stopień podporucznika obserwatora. Przydzielony został do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie, gdzie latał w 22 Eskadrze Liniowej, wyposażonej we francuskie samoloty Brequet XIX. W 1930 roku zgłosił się na kurs pilotażu w Dęblinie. Podczas szkolenia, w dniu 18 czerwca 1930 roku, uległ katastrofie i z ciężkimi obrażeniami ciała został przewieziony do szpitala wojskowego w Warszawie. Po zakończeniu leczeniu i rekonwalescencji, otrzymał przydział do 21 Eskadry Liniowej w Krakowie na stanowisko oficera technicznego. Następnie został przeniesiony do 24 Eskadry Liniowej, gdzie pracował do 1936 roku. 1 stycznia 1932 r. roku został awansowany do stopnia porucznika. Od 1 października 1932 rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej, które ukończył w 1939 roku. W połowie 1936 r. został odkomenderowany do Instytutu Technicznego Lotnictwa w Warszawie na stanowisko kierownika działu wyposażenia radionawigacyjnego. Zapisał się też na kurs pilotażu przy Aeroklubie Warszawskim, uzyskując 21 listopada 1936 uprawnienia pilota turystycznego. 19 marca 1939 otrzymał awans na kapitana. We wrześniu 1939 roku walczył w obronie Warszawy w Lotniczym Batalionie Szturmowym. Po kapitulacji stolicy przebywał w niewoli w oflagu w Prenzlau. Za udział w wojnie 1939 roku został odznaczony medalem.
Po wyzwoleniu, od 15 maja 1945 r. dolipca 1946, był pierwszym organizatorem lotniska wojskowego na wrocławskim Kozanowie oraz kierownikiem oddziału PLL "Lot" we Wrocławiu. Od 1 października 1946 do kwietnia 1947 roku kierował placówką lotniczą w Sztokholmie. Po powrocie do Warszawy, do 31 listopada 1947 roku, pracował w Stołecznym Wydziale Handlu. Następnie, od początku 1948 r. do 31 października 1949 r., pracował w Urzędzie Wojewódzkim we Wrocławiu, a później w Centralnym Biurze Projektów Architektonicznych we Wrocławiu. Zmarł 30 października 1953 roku we Wrocławiu. Został pochowany na Cmentarzu Osobowickim.

Imieniem Piotra Ignuta nazwano jedną z wrocławskich ulic - znajdującą się na Kozanowie, na terenie pierwszego powojennego lotniska, którego był współorganizatorem (galerię zdjęć związanych z ulicą Piotra Ignuta, można obejrzeć na stronie wroclaw.dolny.slask.pl - Dolny Śląsk na fotografii).

Podczas swego pobytu we Wrocławiu, Piotr Ignut mieszkał na Karłowicach - przy Al. Boya Żeleńskiego, w domu sąsiadującym z restauracją Harenda.

Tekst został udostępniony przez córkę Piotra Ignuta - Panią Teresę Sagan. Serdecznie dziękujemy.